សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ តាមក្រមរដ្ឋប្បវេណីកម្ពុជា

១. និយមន័យនៃសិទ្ធិលើការបញ្ចាំ

តាម មាត្រា ៨១៦ នៃក្រមរដ្ឋប្បវេណីកម្ពុជា សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ គឺជាសិទ្ធិរបស់ម្ចាស់សិទ្ធិបញ្ចាំ ដែលមានសិទ្ធិកាន់កាប់វត្ថុដែលបានទទួលពីកូនបំណុល ឬតតិយជន ដើម្បីធានាសិទ្ធិលើបំណុលរបស់ខ្លួន និងអាចទទួលការសងបំណុលពីវត្ថុនោះដោយមានអាទិភាពជាងម្ចាស់បំណុលផ្សេងទៀត។

២. ការបង្កើតសិទ្ធិលើការបញ្ចាំ

តាម មាត្រា ៨១៨ សិទ្ធិលើការបញ្ចាំកើតឡើងនៅពេលដែលកូនបំណុល ឬតតិយជនដែលបង្កើតសិទ្ធិបញ្ចាំ បានប្រគល់វត្ថុដែលជាកម្មវត្ថុនៃការបញ្ចាំទៅឱ្យម្ចាស់សិទ្ធិបញ្ចាំ។

៣. ទំហំនៃសិទ្ធិដែលការបញ្ចាំធានា

តាម មាត្រា ៨២០ សិទ្ធិលើការបញ្ចាំធានារួមមាន៖

• ប្រាក់ដើមនៃបំណុល
• ការប្រាក់
• ប្រាក់ធានាសងក្នុងករណីមិនគោរពកិច្ចសន្យា
• សោហ៊ុយក្នុងការអនុវត្តសិទ្ធិបញ្ចាំ
• សោហ៊ុយថែរក្សាវត្ថុបញ្ចាំ
• សំណងការខូចខាតដែលកើតឡើងដោយសារការមិនអនុវត្តកាតព្វកិច្ច។

៤. សិទ្ធិឃាត់ទុកវត្ថុបញ្ចាំ

តាម មាត្រា ៨២១ ម្ចាស់សិទ្ធិបញ្ចាំអាចឃាត់ទុកវត្ថុបញ្ចាំរហូតដល់ពេលដែលទទួលបានការសងបំណុលដែលត្រូវបានធានា។

៥. សិទ្ធិទទួលការសងដោយមានអាទិភាព

តាម មាត្រា ៨២២ ម្ចាស់សិទ្ធិបញ្ចាំអាចទទួលផលដែលកើតពីវត្ថុបញ្ចាំ ហើយយកផលនោះមកកាត់សិទ្ធិលើបំណុលរបស់ខ្លួនដោយមានអាទិភាពជាងម្ចាស់បំណុលផ្សេងទៀត។

៦. កាតព្វកិច្ចរបស់ម្ចាស់សិទ្ធិបញ្ចាំ

តាម មាត្រា ៨២៣ ម្ចាស់សិទ្ធិបញ្ចាំត្រូវកាន់កាប់ និងថែរក្សាវត្ថុបញ្ចាំដោយប្រុងប្រយ័ត្នក្នុងនាមជាអ្នកគ្រប់គ្រងដោយសុចរិត។ ប្រសិនបើមានការបំពាន កូនបំណុលអាចទាមទាររំលត់សិទ្ធិបញ្ចាំបាន។

៧. ការហាមកិច្ចសន្យាបញ្ចាំផ្តាច់

តាម មាត្រា ៨២៧ មិនអនុញ្ញាតឱ្យមានការព្រមព្រៀងឱ្យម្ចាស់សិទ្ធិបញ្ចាំក្លាយជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិលើវត្ថុបញ្ចាំ ឬចាត់ចែងវត្ថុបញ្ចាំតាមវិធីខុសពីនីតិវិធីដែលច្បាប់កំណត់ មុនពេលដល់ពេលសងបំណុលឡើយ។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

សិទ្ធិលើការបញ្ចាំ គឺជាយន្តការធានាបំណុល ដែលផ្តល់ការការពារដល់ម្ចាស់បំណុលឱ្យមានអាទិភាពក្នុងការទទួលសំណង ខណៈពេលដែលម្ចាស់វត្ថុបញ្ចាំនៅតែមានកាតព្វកិច្ចគោរពលក្ខខណ្ឌនៃកិច្ចសន្យា និងច្បាប់ជាធរមាន។